ايرانيان از ديرباز با عايقكاري آشنا بوده اند و با استفاده از مصالح ساختماني در دسترس، خانه هاي خود را طوري مي ساختند كه كمترين نياز را به گرمايش و سرمايش داشته باشد و اين خود جلوه اي از تمدن ديرينه ايران و ايرانيان است.
عايق در تابستان باعث ميشود گرماي كمتري وارد ساختمان شود و در زمستان نيز جلوي خروج گرما از ساختمان و سرد شدن آن را ميگيرد.
انواع
عايقكاري
عايقها دو گروه اصلي دارند كه روش كار آنها كاملا متفاوت است:
عايقهايي كه در ساختار آنها حبابهاي هوا وجود دارد و باعث كاهش هدايت حرارت ميشوند.
عايقهايي كه حرارت را بازمي تابانند. پشت اين عايقها بايد حدود 20 ميليمتر فاصله هوايي تعبيه شود.
جاهايي كه بايد عايقكاري شوند عبارتند از:
- سقفها: مصرف انرژي براي گرمايش و سرمايش ساختمان را 35% تا 45% كاهش ميدهد.
- ديوارهاي خارجي: مصرف انرژي براي گرمايش و سرمايش ساختمان را حدود 15% كاهش ميدهد.
- كف: مصرف انرژي را در زمستان 5% كاهش مي دهد.
- از عايقهاي آزاد در سقفهايي كه شيب زيادي دارند استفاده نكنيد.
- در فاصله كمتر از 90 ميليمتري فنهاي خروجي عايق نصب نكنيد.
- در فاصله كمتر از 25 ميليمتري حبابهاي لامپ و سرپيچ آنها عايقكاري نكنيد.
تلفات حرارتي در زمستان و نفوذ گرما در تابستان در يك خانه معمولي
